pesten
Persoonlijk

Persoonlijk: Over pesten en taboes doorbreken

Een tijd terug las ik een nieuwsbericht waardoor ik van slag was. Een 15-jarige jongen had zelfmoord gepleegd omdat ‘ie zo erg gepest werd. Dit maakte me boos, teleurgesteld en ook verdrietig. Ineens was pesten weer volop in het nieuws. Door de aandacht voor het onderwerp ging ik terugdenken aan m’n eigen verleden.

Lange tijd had ik het idee dat ik niet echt gepest ben. Kinderen scholden me niet dagelijks uit, duwden m’n hoofd niet in de wc en stuurden me geen gemene briefjes. Mijn pesten was geraffineerder, zo klein dat je het niet zo herkennen als je het niet zou weten.

Op de middelbare school gebeurde er iets in de 3e klas. De vriendinnetjes met wie ik naar school fietste lieten me ineens links liggen. In de klas hoorde ik er niet meer bij. Dit merkte ik door kleine en grotere dingen. Een groet die niet beantwoord wordt, mensen die van je wegkijken als de meester vraagt om groepjes met elkaar te maken. Maar ook grotere dingen, mensen die van je weglopen in de pauze. Buitensluiten is de ergste vorm van pesten, dat heb ik wel eens gelezen. Het maakte dat ik me ontzettend machteloos en alleen voelde.

Onmacht

Hoe moet het zijn geweest voor die kleine jongen. Hoe erg moet z’n angst zijn geweest als hij geen andere uitweg zag dan zelfmoord? Hoe kan dit je in de koude kleren gaan zitten. Vooral de opmerkingen van z’n zus maakten indruk. De jongen had gezegd: ‘Kinderen zeggen geen hoi meer’. Dit raakte iets in mij. Het verhaal leest als een tragisch boek. Zo’n boek waarin je zo graag naar binnen zou willen stappen om in contact te komen met de hoofdpersoon, en ‘m zo graag een hele dikke knuffel zou willen geven. Of door elkaar zou willen rammelen en zeggen: ‘doe het niet’.

Nog steeds schamen kinderen zich die gepest worden. Zo erg zelfs dat ze het thuis niet durven te vertellen. Nog te vaak leggen mensen het neer bij degene die gepest is en niet bij de pesters. Een veelgehoorde opmerking is ‘dan moet je maar wat weerbaarder worden’. Natuurlijk, zit wat in, als je een gezonde, stabiele persoon bent ben je minder vatbaar voor kleine pesterijen. Maar dat is het ‘m nu juist. Als kind ben je deze stabiele persoon nog niet. In de pubertijd is je persoonlijkheid zich volop aan het vormen.

Elk kind zou een gezonde basis moeten meekrijgen, dat ‘ie goed is zoals ‘ie is

Hierin ligt een rol voor ouders, docenten en natuurlijk jou zelf. Maar om met een bekende zin te spreken ‘je kunt het niet alleen’. Elk kind zou een gezonde basis moeten meekrijgen, dat ‘ie goed is zoals ‘ie is en dat ‘ie er mag zijn. Ik weet niet hoe dit bij deze jongen zat maar in elk geval was het niet genoeg. Anders had dit verhaal niet zo’n einde.

Taboe

Ik zou graag willen dat het taboe rondom pesten minder wordt. En dat begint door er openlijk over te praten. Dit is ontzettend eng om te doen, zelfs 17 jaar later. Omdat ik nooit voor mezelf erkende dat ik was gepest, kon ik het ook moeilijker een plekje geven. Pesten zou geen onderwerp moeten zijn waarvoor je je schaamt. Taboes doorbreken begint met erkenning van het probleem. Erover praten om het zo uiteindelijk te kunnen aanpakken.

P.S. In de 3e klas ben ik uiteindelijk van school gewisseld. Op de nieuwe school was ik onafscheidelijk met m’n nieuwe beste vriendin. Het pesten was over.

Previous Post Next Post

gerelateerde blogs